Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Όλοι έχουμε έναν λόγο...

Δεν μπορώ με λόγια να περιγράψω την ειλικρινή ανακούφιση που ένιωσα στο άκουσμα της είδησης πως ο Νίκος Ρωμανός θα σταματήσει την απεργία πείνας. Όλος αυτός ο καταιγισμός των δημοσιευμάτων μου προκάλεσε ένα πραγματικό άγχος, τέτοιο που όταν διάβασα πως τελικά θα ζήσει νομίζω πως μου ξέφυγε ένα «ουφ!».

Για άλλη μια φορά διχασμένοι, ανάμεσα στον κίνδυνο (!) που διατρέχει η κοινωνία από έναν εγκληματία αναρχικό και στο βάρος στην συνείδηση του καθενός να πει πως το κράτος δεν πρέπει να υποκύπτει σε εκβιασμούς κι έτσι να θυσιάσει (ακόμα) έναν άνθρωπο. Το κράτος αυτό που πρώτο συνήθισε τους πολίτες του σε τέτοιες τακτικές στις μεταξύ τους σχέσεις, σε όλους τους τομείς. Το κράτος αυτό που μας εκβιάζει καθημερινά, έμμεσα και άμεσα, που μας βάζει διλήμματα οικονομικά, κοινωνικά, ηθικά. Το κράτος που μας διχάζει, το κράτος του «διαίρει και βασίλευε», το κράτος που μας εκδικείται, που αυθαιρετεί, που μας στερεί πλέον βασικές ελευθερίες και δικαιώματα, που εξαντλεί επάνω μας όλο το μονοπώλιο της βίας που κατέχει. Δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών ωστόσο, όλοι λάβαμε θέση.

Δεν είναι μόνο αναρχικοί όσοι αντιλήφθηκαν το δίκαιο του αγώνα αυτού. Δεν είναι αντιεξουσιαστές (τουλάχιστον όχι όπως το ορίζουν τα ΜΜΕ), μπορεί να μην βγαίνουν καν στους δρόμους. Για κάποιους μπορεί να μην υπάρχει καμία ταύτιση απόψεων (ιδεολογικών, πολιτικών) με τον Νίκο Ρωμανό και τους συντρόφους του. Κάποιος, όμως, αντιστάθηκε, απαίτησε, διεκδίκησε, απείλησε έστω, αυτό το κράτος που τα τελευταία χρόνια μας έχει γονατίσει. Αντιστάθηκε όχι για να σπουδάσει, όχι για το πολυπόθητο δικαίωμα στην εκπαίδευση. Όχι μόνο τουλάχιστον. Αντιστάθηκε απέναντι στην αυθαιρεσία, στην εκδικητικότητα, στην ευθυνοφοβία του κράτους αυτού. Αν ο καθένας και στην συνέχεια όλοι μαζί αντιστεκόμασταν στις κάθε είδους μικρές ή μεγάλες αυθαιρεσίες που στερούν τα δικαιώματά μας, τι αποτέλεσμα θα είχαμε άραγε; Δεν απειλούμαστε από τον Ρωμανό, αλλά από αυτούς που τον φυλάνε. Είναι οι ίδιοι που "φυλάνε" κι εμάς, είναι αυτοί που θα διαδώσουν ψεύτικες ειδήσεις στο δελτίο των 8 και «καπάκι» στις 9 θα μας αποβλακώσουν, οι ίδιοι που δεν θα σου πληρώσουν τις υπερωρίες, οι ίδιοι που θα στείλουν «εθελοντές» δασκάλους να μάθουν στα παιδιά σου γράμματα, οι ίδιοι που θα σε βάλουν να πληρώσεις στα δημόσια νοσοκομεία, οι ίδιοι που θα σου κόψουν το ρεύμα, που θα σε βάλουν να πληρώσεις φόρο για όσα έχουν ήδη φορολογηθεί, που θα σε κάνουν να χάσεις την ανθρωπιά σου, να ξεχάσεις τι θα πει αλληλεγγύη. Φταις αν δεν μπορείς να τα δεις όλα αυτά ή αν τα βλέπεις και τα δικαιολογείς, φταίω που δεν πιστεύω πια στους αγώνες και τα έχω παρατήσει.

Κι αν αυτές οι γραμμές είναι γεμάτες συναίσθημα και δεν ακούγονται λογικές ή, ακόμα χειρότερα, ακούγονται λαϊκίστικες έχω να πω πως τα συναισθήματα είναι παντού. Αλλιώς θα ήμασταν ζώα. Και στην τελική ας αναλογιστεί ο καθένας μια κανονική μέρα της ζωής του, ας σκεφτεί τα συναισθήματά του από την ώρα που ξυπνάει μέχρι την ώρα που πηγαίνει για ύπνο. Πόσες στιγμές αγανακτεί, απογοητεύεται, νιώθει αδικημένος ή καταπιεσμένος. Πόσες από αυτές τις στιγμές ζει πραγματικά και πόσες νιώθει αυτό που πολύ απλά και ρεαλιστικά περίγραψε ο Χρόνης Μίσσιος: «Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν ξημερώνει λένε «άντε να τελειώσει κι αυτή η κωλομέρα». Και δεν καταλαβαίνουν ότι κάνουν άλλο ένα βήμα προς το θάνατο.».

Ευθύνες έχει ο καθένας από 'μας που δέχεται αυτές τις συνθήκες, που δέχεται η ποιότητα της ζωής του να έχει πιάσει πάτο. Είναι επιλογή του καθενός να υπομένει και να ελπίζει στην ουρανοκατέβατη αλλαγή, να πιστεύει πως «ο θεός θα βάλει το χέρι του» και όλα θα πάνε καλά, ή απλά να φοβάται. Δεν έχει δικαιολογία, όμως, να μην στηρίζει, έστω σιωπηλά, τον δίκαιο αγώνα κάποιου που δεν έχει διαλέξει τον δρόμο της υπομονής και δεν πιστεύει στο «μάννα εξ ουρανού». Η οργή του Ρωμανού απευθύνεται στο κράτος και έχει όλα τα δίκια και να του επιτίθεται και να το αμφισβητεί. Είναι η ίδια οργή που βγάζεις εσύ στο καφενείο και ανεβάζεις τον τόνο της φωνής σου λέγοντας «βρε πότε θα πάρουμε τα όπλα….» και απειλείς…..τους τοίχους! Γιατί μη μου πει κανείς πως δεν το έχει ακούσει! Και, όχι, ας μην πάρουμε τα όπλα…θα μας συνθλίψουν! Ας φτιάξουμε για αρχή δεσμούς αλληλεγγύης μεταξύ μας. Καθημερινούς δεσμούς, από το πιο απλό μέχρι το πιο περίπλοκο. Ας βάλουμε στην άκρη τις μικρές διαφωνίες για χάρη του πιο σημαντικού αγαθού….της πραγματικής ελευθερίας. Ελευθερίας σε όλους τους τομείς, όχι μόνο ελευθερία του λόγου. Ναι, έχουμε δημοκρατία και μπορούμε να λέμε ότι θέλουμε. Κάποιος όμως δεν πρέπει να μας λαμβάνει υπόψη του;! Η ποιότητα ζωής αξίζει σε όλους και μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν διεκδικήσουμε ανθρώπινες συνθήκες στην δουλειά, στην πόλη, στα νοσοκομεία, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στις φυλακές. Παντού.

Αυτή τη φορά άραγε πήραμε ένα μάθημα; Όλοι έχουμε έναν λόγο να αντισταθούμε , να διεκδικήσουμε οτι αξίζουμε και να αποκηρύξουμε ότι προσβάλει την αξιοπρέπεια μας και μας εμποδίζει να είμαστε ευτυχισμένοι ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ και όχι κάποτε στο μέλλον.

Χ.Σ.

«Όταν συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να αλλάξω το σύστημα, άρχισα να αγωνίζομαι να μην με αλλάξει αυτό.
Αγωνίζομαι να μείνω άνθρωπος. Και αυτό είναι η κορυφαία πολιτική μάχη. Να μπορείς να αποφύγεις τη βαρβαρότητα αυτής της εποχής. Να μπορείς να παραμείνεις άνθρωπος με τρυφερότητα. Με το δικό σου βλέμμα.
Η ζωή είναι ένα δώρο που μας δίνεται μία φορά.

Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν ξημερώνει λένε «άντε να τελειώσει κι αυτή η κωλομέρα». Και δεν καταλαβαίνουν ότι κάνουν άλλο ένα βήμα προς το θάνατο.» Χρόνης Μίσσιος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου