Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2015

Περί εκλογών και αποπροσανατολισμού...

Σύνηθες φαινόμενο πια να προσπαθούν κάποιοι (ξέρουμε πολύ καλά ποιοι!) να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο. Φυλλάδες πολλές και διάφορες ασχολούνται με "πολιτικά" ζητήματα. Το ζήτημα είναι πως σε πολλές περιπτώσεις η μόνη πολιτική διάσταση των θεμάτων που προβάλλουν είναι πως αφορούν κάποιον υποψήφιο βουλευτή ή τον περίγυρό του, όχι όμως σχετικά με κάποια δήλωση ή πολιτική στάση....Αλλά, σχολιάζουν την εμφάνιση, τις στυλιστικές επιλογές, τις διακοπές και άλλα τέτοια σημαντικά θέματα που όπως όλοι καταλαβαίνουμε πρέπει να εστιάσουμε εκεί και να επηρεάσουν την ψήφο μας!!!
Πρόσφατο παράδειγμα οι ακριβές χειμερινές διακοπές της κόρης ενός από τους βουλευτές του Συριζα. Εκεί που τραβάς τα μαλλιά σου ακούγοντας την διακεκριμένη δημοσιογράφο (πρώην κουτσομπόλα μεσημεριανής ζώνης), Τατιάνα, και το πάνελ της να λένε "πως είναι δυνατόν η κόρη ενός εκπροσώπου κόμματος της αριστεράς που προτείνει συγκεκριμένη οικονομική πολιτική να συχνάζει σε τόσο ακριβά θέρετρα"! Και μπαίνεις -δυστυχώς- στην διαδικασία να "απαντήσεις": Όταν προβάλατε τον πλουσιοπάροχο γάμο βουλευτή της κυβέρνησης, ο σχολιασμός σας σταματούσε στον εντυπωσιακό στολισμό και στους καλεσμένους! Και μιιλάμε για βουλευτή κόμματος που η οικονομική πολιτική που χάραξε (όχι που πρότεινε) δημιουργεί το οξύμωρο του πράγματος. Εσείς λιτότητα, εμείς ζωή και κότα! Και εκεί καταρρέει το "επιχείρημα" της δημοσιογραφίσκας για την αντίφαση (!) στις διακοπές της ΚΟΡΗΣ (ενήλικης και εργαζόμενης) του βουλευτή που προτείνει αυξήσεις....σε αντίθεση με το επιχείρημα που δημιουργείται (αλλά ποτέ κανείς δεν ανέπτυξε) σχετικά με τον γάμο του  ΒΟΥΛΕΥΤΗ της κυβέρνησης που εφάρμοσε τα μέτρα λιτότητας.
Αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα, πρόσφατο και επίκαιρο. Υπάρχουν πάρα πολλά ακόμα που επιβεβαιώνουν την τακτική αυτή των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (!). Από το σακίδιο του Σταύρου Θεοδωράκη, μέχρι την extreme εμφάνιση κάποιας βουλευτού, ή την σεξυ εμφάνιση κάποιας άλλης, το iPhone της Παπαρήγα, ή ακόμα το...ροζ ξενοδοχείο του Μιχαλολιάκου!!
Τώρα που έρχονται οι εκλογές ψάχνουν να βρουν ακόμα πιο πολλά τέτοια θέματα, άσχετα, ανούσια στο βάθος τους με τις θέσεις και τα προγράμματα των κομμάτων. 
Δεν είναι σημερινό φαινόμενο, ούτε καν ελληνικό. Αλλά μέχρι πότε εμείς, που είμαστε οι αποδέκτες αυτών των "ειδήσεων", θα τις αναπαράγουμε και θα τις χρησιμοποιούμε ως....επιχειρήματα;!

Ποιος ξέρει....

Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2014

Ποιος θα την πληρώσει σήμερα;

Είναι μερικές συνηθισμένες φράσεις που ακούμε συνέχεια και μάλλον έχουμε κουραστεί. "Για να αλλάξεις τον κόσμο πρέπει πρώτα να αλλάξεις εσύ.", "Γίνε η αλλαγή που θέλεις." κι άλλα τέτοια λίγο "αμπελοφιλοσοφικά"! Κρύβουν μεγάλη αλήθεια παρολαυτά και παρακάτω θα δώσω ένα απλό παράδειγμα...αλλαγής που δεν κάνουμε στον εαυτό μας.

Αυτό που παρατηρώ στην πλειοψηφία γύρω μου είναι μια νοοτροπία αντίστροφη από αυτήν του νηπίου μέσα σε παιχνιδάδικο!
Τι εννοώ;
"Μαμά, θέλω κι εγώ τέτοιο.....", "Γιατί η Ελενίτσα έχει τόσες κούκλες κι εγώ έχω μόνο τόσες;", "Τα άλλα παιδάκια στο σχολείο έχουν αυτό..." κλπ!
Όλοι θα έχουμε ακούσει παρόμοιες φράσεις συνοδευόμενες με κλάμα και σύρσιμο στα πατώματα! Τα παιδιά, λοιπόν, δεν θα πουν ποτέ "Γιατί η Ελενίτσα έχει τόσες κούκλες κι εγώ δεν έχω τόσες; Να της πάρουμε μερικές για να έχει λιγότερες!". Θέλουν κάτι επειδή απλά το έχει και κάποιος άλλος, δεν σκέφτονται πως θα κάνουν τους άλλους να έχουν λιγότερα για να τους μοιάζουν.
Ποιος είναι ο στόχος του συλλογισμού; Το οτι ανέκαθεν σε συζητήσεις περί δικαιωμάτων -κυρίως εργασιακών- ακούς ανθρώπους να θέλουν να κατεβάσουν τους άλλους στο δικό τους επίπεδο αντί να προσπαθούν εκείνοι να ανέβουν και να διεκδικήσουν αυτά που άλλοι, είτε λόγω συνθηκών είτε λόγω διεκδικήσεων, κατέχουν.

Τα παραδείγματα είναι πολλά. Για τους ελεύθερους επαγγελματίες φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι, για τους ιδιωτικούς υπαλλήλους φταίνε οι ελεύθεροι επαγγελματίες και πάει λέγοντας. Ο ένας απέναντι στον άλλον και ποτέ δίπλα. Είναι λες και ορισμένοι παίρνουν ευχαρίστηση με την μείωση μισθών, για παράδειγμα στους δημοσίους υπαλλήλους, αντί να κοιτάνε πως θα διεκδικήσουν τον μισθό που τους αξίζει και που δικαιούνται.
Και μαντέψ'τε....Ποιον συμφέρει αυτή η κόντρα;
Φυσικά όλους αυτούς που βοηθούν στην κατάργηση κάθε εργασιακού κεκτημένου γιατί μετατοπίζεται η προσοχή από αυτούς που ευθύνονται σε αυτούς που πλήττονται με σκέψεις του τύπου: "καλά να πάθουν, μόνο σε 'μας θα κάνουνε μειώσεις;"! Πόση λογική μπορεί να έχει αυτό; 
Το ένστικτο και το αυθόρμητο της ηλικίας των παιδιών εκφράζει την αλήθεια. Σε μια μετεξέλιξη -λόγω ενηλικίωσης- θα μπορούσε να εκφράζεται μέσω της διεκδίκησης όσων έχουν καταφέρει οι άλλοι, όχι επειδή είμαι πλεονέκτης ή τεμπέλης, απλά επειδή ξέρω τι αξίζω, ξέρω πως θέλω να είναι η ζωή μου, δεν θέλω να με εκμεταλλεύονται και παίρνω παράδειγμα από όσους τα έχουν καταφέρει!

Αυτού του είδους η νοοτροπία επεκτείνεται και σε άλλους τομείς, απλά στο συγκεκριμένο θέμα εξαιτίας των τεράστιων αλλαγών (προς το χειρότερο) αλλά και εξαιτίας του οτι η εργασία είναι μέσο επιβίωσης, είναι πιο εμφανής.
Δεν είναι τόσο δύσκολο να είμαστε αντικειμενικοί σε κάποια βασικά ζητήματα και να αποβάλουμε τον εγωισμό, την μιζέρια και την ανάγκη να κυλιστούμε όοοοολοι μαζί....στον βούρκο, αφού (νομίζουμε ότι) δεν μπορούμε να ανέβουμε ψηλά!

Ένα επίκαιρο παράδειγμα που λίγοι ασχολούνται...
Δάσκαλοι. Πρέπει να είμαστε δίπλα στους δασκάλους μας που θα ανταμείβονται πια με μόρια αντί για μισθό. Όχι να σκεφτόμαστε "αυτοί κάθονται 3 μήνες το καλοκαίρι, ας δουλέψουν για το καλό της κοινωνίας". Το αν θα πρέπει ή όχι να κάθονται τρεις μήνες το καλοκαίρι (όσοι έχουν μείνει πια διορισμένοι, γιατί οι υπόλοιποι είναι με συμβάσεις που λήγουν στο τέλος της σχολικής χρονιάς), το αν θα πρέπει να ελέγχονται για την ικανότητας τους να συναναστρέφονται με παιδιά, το αν κάνουν σωστά τη δουλειά τους όλοι και άλλα τέτοια ζητήματα, είναι θέματα που θα πρέπει να εξεταστούν και να λυθούν ξεχωριστά και άσχετα με τον έμμεσο εκβιασμό του υπουργείου Παιδείας για "εθελοντική" εργασία.

Πάμπολλα τέτοια ζητήματα διχάζουν την κοινωνία μας σήμερα και όλα τα έχει θέσει η ίδια η κυβέρνηση. Κι εμείς πέφτουμε στην παγίδα και παίζουμε το παιχνίδι του "ποιος θα την πληρώσει σήμερα"! Γιατί σε κάποιον πρέπει να ξεσπάσουμε, εκεί που μας παίρνει φυσικά. Στον διπλανό μας, στην εύκολη λύση ωστε να αποδώσουμε όλες τις ευθύνες και να κοιμηθούμε ήσυχοι το βράδυ!

Υ.Γ.1
Εθελοντική εργασία είναι η προσφορά του ελεύθερου χρόνου μας για έναν σκοπό που θα έχει θετικά αποτελέσματα στην κοινωνία. Η εθελοντική εργασία είναι ανιδιοτελής, δεν ανταλλάσσεται με "μόρια"!
Υ.Γ.2
Ποτέ την Κυριακή! 

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Όλοι έχουμε έναν λόγο...

Δεν μπορώ με λόγια να περιγράψω την ειλικρινή ανακούφιση που ένιωσα στο άκουσμα της είδησης πως ο Νίκος Ρωμανός θα σταματήσει την απεργία πείνας. Όλος αυτός ο καταιγισμός των δημοσιευμάτων μου προκάλεσε ένα πραγματικό άγχος, τέτοιο που όταν διάβασα πως τελικά θα ζήσει νομίζω πως μου ξέφυγε ένα «ουφ!».

Για άλλη μια φορά διχασμένοι, ανάμεσα στον κίνδυνο (!) που διατρέχει η κοινωνία από έναν εγκληματία αναρχικό και στο βάρος στην συνείδηση του καθενός να πει πως το κράτος δεν πρέπει να υποκύπτει σε εκβιασμούς κι έτσι να θυσιάσει (ακόμα) έναν άνθρωπο. Το κράτος αυτό που πρώτο συνήθισε τους πολίτες του σε τέτοιες τακτικές στις μεταξύ τους σχέσεις, σε όλους τους τομείς. Το κράτος αυτό που μας εκβιάζει καθημερινά, έμμεσα και άμεσα, που μας βάζει διλήμματα οικονομικά, κοινωνικά, ηθικά. Το κράτος που μας διχάζει, το κράτος του «διαίρει και βασίλευε», το κράτος που μας εκδικείται, που αυθαιρετεί, που μας στερεί πλέον βασικές ελευθερίες και δικαιώματα, που εξαντλεί επάνω μας όλο το μονοπώλιο της βίας που κατέχει. Δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών ωστόσο, όλοι λάβαμε θέση.

Δεν είναι μόνο αναρχικοί όσοι αντιλήφθηκαν το δίκαιο του αγώνα αυτού. Δεν είναι αντιεξουσιαστές (τουλάχιστον όχι όπως το ορίζουν τα ΜΜΕ), μπορεί να μην βγαίνουν καν στους δρόμους. Για κάποιους μπορεί να μην υπάρχει καμία ταύτιση απόψεων (ιδεολογικών, πολιτικών) με τον Νίκο Ρωμανό και τους συντρόφους του. Κάποιος, όμως, αντιστάθηκε, απαίτησε, διεκδίκησε, απείλησε έστω, αυτό το κράτος που τα τελευταία χρόνια μας έχει γονατίσει. Αντιστάθηκε όχι για να σπουδάσει, όχι για το πολυπόθητο δικαίωμα στην εκπαίδευση. Όχι μόνο τουλάχιστον. Αντιστάθηκε απέναντι στην αυθαιρεσία, στην εκδικητικότητα, στην ευθυνοφοβία του κράτους αυτού. Αν ο καθένας και στην συνέχεια όλοι μαζί αντιστεκόμασταν στις κάθε είδους μικρές ή μεγάλες αυθαιρεσίες που στερούν τα δικαιώματά μας, τι αποτέλεσμα θα είχαμε άραγε; Δεν απειλούμαστε από τον Ρωμανό, αλλά από αυτούς που τον φυλάνε. Είναι οι ίδιοι που "φυλάνε" κι εμάς, είναι αυτοί που θα διαδώσουν ψεύτικες ειδήσεις στο δελτίο των 8 και «καπάκι» στις 9 θα μας αποβλακώσουν, οι ίδιοι που δεν θα σου πληρώσουν τις υπερωρίες, οι ίδιοι που θα στείλουν «εθελοντές» δασκάλους να μάθουν στα παιδιά σου γράμματα, οι ίδιοι που θα σε βάλουν να πληρώσεις στα δημόσια νοσοκομεία, οι ίδιοι που θα σου κόψουν το ρεύμα, που θα σε βάλουν να πληρώσεις φόρο για όσα έχουν ήδη φορολογηθεί, που θα σε κάνουν να χάσεις την ανθρωπιά σου, να ξεχάσεις τι θα πει αλληλεγγύη. Φταις αν δεν μπορείς να τα δεις όλα αυτά ή αν τα βλέπεις και τα δικαιολογείς, φταίω που δεν πιστεύω πια στους αγώνες και τα έχω παρατήσει.

Κι αν αυτές οι γραμμές είναι γεμάτες συναίσθημα και δεν ακούγονται λογικές ή, ακόμα χειρότερα, ακούγονται λαϊκίστικες έχω να πω πως τα συναισθήματα είναι παντού. Αλλιώς θα ήμασταν ζώα. Και στην τελική ας αναλογιστεί ο καθένας μια κανονική μέρα της ζωής του, ας σκεφτεί τα συναισθήματά του από την ώρα που ξυπνάει μέχρι την ώρα που πηγαίνει για ύπνο. Πόσες στιγμές αγανακτεί, απογοητεύεται, νιώθει αδικημένος ή καταπιεσμένος. Πόσες από αυτές τις στιγμές ζει πραγματικά και πόσες νιώθει αυτό που πολύ απλά και ρεαλιστικά περίγραψε ο Χρόνης Μίσσιος: «Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν ξημερώνει λένε «άντε να τελειώσει κι αυτή η κωλομέρα». Και δεν καταλαβαίνουν ότι κάνουν άλλο ένα βήμα προς το θάνατο.».

Ευθύνες έχει ο καθένας από 'μας που δέχεται αυτές τις συνθήκες, που δέχεται η ποιότητα της ζωής του να έχει πιάσει πάτο. Είναι επιλογή του καθενός να υπομένει και να ελπίζει στην ουρανοκατέβατη αλλαγή, να πιστεύει πως «ο θεός θα βάλει το χέρι του» και όλα θα πάνε καλά, ή απλά να φοβάται. Δεν έχει δικαιολογία, όμως, να μην στηρίζει, έστω σιωπηλά, τον δίκαιο αγώνα κάποιου που δεν έχει διαλέξει τον δρόμο της υπομονής και δεν πιστεύει στο «μάννα εξ ουρανού». Η οργή του Ρωμανού απευθύνεται στο κράτος και έχει όλα τα δίκια και να του επιτίθεται και να το αμφισβητεί. Είναι η ίδια οργή που βγάζεις εσύ στο καφενείο και ανεβάζεις τον τόνο της φωνής σου λέγοντας «βρε πότε θα πάρουμε τα όπλα….» και απειλείς…..τους τοίχους! Γιατί μη μου πει κανείς πως δεν το έχει ακούσει! Και, όχι, ας μην πάρουμε τα όπλα…θα μας συνθλίψουν! Ας φτιάξουμε για αρχή δεσμούς αλληλεγγύης μεταξύ μας. Καθημερινούς δεσμούς, από το πιο απλό μέχρι το πιο περίπλοκο. Ας βάλουμε στην άκρη τις μικρές διαφωνίες για χάρη του πιο σημαντικού αγαθού….της πραγματικής ελευθερίας. Ελευθερίας σε όλους τους τομείς, όχι μόνο ελευθερία του λόγου. Ναι, έχουμε δημοκρατία και μπορούμε να λέμε ότι θέλουμε. Κάποιος όμως δεν πρέπει να μας λαμβάνει υπόψη του;! Η ποιότητα ζωής αξίζει σε όλους και μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν διεκδικήσουμε ανθρώπινες συνθήκες στην δουλειά, στην πόλη, στα νοσοκομεία, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στις φυλακές. Παντού.

Αυτή τη φορά άραγε πήραμε ένα μάθημα; Όλοι έχουμε έναν λόγο να αντισταθούμε , να διεκδικήσουμε οτι αξίζουμε και να αποκηρύξουμε ότι προσβάλει την αξιοπρέπεια μας και μας εμποδίζει να είμαστε ευτυχισμένοι ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ και όχι κάποτε στο μέλλον.

Χ.Σ.

«Όταν συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να αλλάξω το σύστημα, άρχισα να αγωνίζομαι να μην με αλλάξει αυτό.
Αγωνίζομαι να μείνω άνθρωπος. Και αυτό είναι η κορυφαία πολιτική μάχη. Να μπορείς να αποφύγεις τη βαρβαρότητα αυτής της εποχής. Να μπορείς να παραμείνεις άνθρωπος με τρυφερότητα. Με το δικό σου βλέμμα.
Η ζωή είναι ένα δώρο που μας δίνεται μία φορά.

Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν ξημερώνει λένε «άντε να τελειώσει κι αυτή η κωλομέρα». Και δεν καταλαβαίνουν ότι κάνουν άλλο ένα βήμα προς το θάνατο.» Χρόνης Μίσσιος